Dlaczego nastolatek mówi " Odczep się"

 

Dlaczego nastolatek mówi: „daj mi spokój” albo „odczep się”?

Okres dorastania to czas, w którym młody człowiek intensywnie szuka odpowiedzi na pytania:  kim jestem, co jest dla mnie ważne i jak chcę żyć. Czas intensywnych zmian w życiu każdego nastolatka. To naturalny etap rozwoju.

Nastolatek coraz bardziej chce:

• decydować o sobie,
• mieć własne zdanie,
• poczuć, że jest odrębną, samodzielna, autonomiczną osobą, a nie tylko „czyimś dzieckiem”.

Dlatego czasem odpycha rodziców słowami, które brzmią ostro lub raniąco.
W rzeczywistości nie chodzi o brak miłości ani szacunku, ale o próbę postawienia granic                i  obrony swojej niezależności.

„Daj mi spokój” – co to naprawdę znaczy?

Najczęściej oznacza:

• „Jest mi trudno i nie wiem, jak to powiedzieć”
• „Czuję presję i potrzebuję chwili dla siebie”
• „Chcę sam spróbować, nawet jeśli popełnię błąd”

Nastolatki przeżywają emocje bardzo intensywnie, ale nie zawsze potrafią je nazwać.
Dlatego zamiast rozmowy pojawia się krótki, impulsywny komunikat.

Odpycha, ale nie chce być sam

To może wydawać się sprzeczne, ale jest zupełnie normalne.
Nastolatek:

• chce dystansu, żeby poczuć swoją niezależność,
• potrzebuje bliskości, żeby czuć się bezpiecznie.

Często odpycha właśnie tych, na których najbardziej mu zależy – bo przy nich emocje są najsilniejsze, jednocześnie czują się bezpieczni. Uczą się wyrażać swoje emocje, zdanie                    i opinię na tematy, które ich interesują. Kształtują swoją tożsamość.

Jak rodzic może pomóc?

Najbardziej wspiera postawa, która łączy:

• szacunek do granic dziecka
• jasny sygnał dostępności

 

Pomagają zdania takie jak:

• „Widzę, że teraz nie chcesz rozmawiać. Jestem, gdy będziesz gotowy.”
• „Możemy wrócić do tego później.”
• „Jestem obok, nawet jeśli teraz mnie odpychasz.”

Czasem ważniejsze od rozmowy jest:

• bycie obok,
• wspólny posiłek,
• zwykła codzienna obecność.

Co warto zapamiętać

„Daj mi spokój” rzadko znaczy „nie potrzebuję cię”.
Częściej znaczy:
„Jestem w trakcie dorastania i uczę się być sobą.”

„Daj mi spokój” to często nie prośba o zerwanie relacji, lecz sygnał:
„Jest mi trudno. Nie umiem jeszcze powiedzieć tego inaczej.”

Rodzic, który potrafi zostać blisko mimo odpychania, daje nastolatkowi najważniejszy komunikat:

„Możesz dorastać we własnym tempie – ja tu jestem.”

Kiedy warto poszukać pomocy?

Jeśli odpychaniu towarzyszą:

• długotrwałe wycofanie,
• izolacja od rówieśników,
• spadek nastroju, motywacji, energii,
• zmiany w zachowaniu lub funkcjonowaniu szkolnym,

warto skonsultować się z psychologiem szkolnym lub specjalistą. Wczesna rozmowa bywa kluczowa.

opracowała Anna Radwańska - psycholog, pedagog, psychoterapauta 

Bibliografia:

 Erikson, E. (2002). Dopełniony styl życia. Poznań: Dom wydawniczy Rebis.

 Erikson, E. H. (2004). Tożsamość a cykl życia. Poznań: Zysk i S-ka.

Trempała, J.(2020). Psychologia rozwoju człowieka. Warszawa: PWN

Selekcja bodźców - koncentracja

 Dzień dobru, dawno nic nie tworzyła, żadnych ciekawych ćwiczeń. 

Przesyłam kartę pracę w PDF - Selekcja bodźców - koncentracja, która będzie wspierać koncentrację, spostrzegawczość. 

 Dlaczego selekcja bodźców - Nazywamy to selekcją bodźców, bo uczeń:

✔ widzi wiele informacji
✔ wybiera tylko właściwe
✔ ignoruje resztę
✔ robi to pod presją czasu.

Wspieranie wielu czynności, które wspomagają naukę i procesy poznawcze. 

 

Zapraszam do pobierania . 

Jak rozmawiać z nastolatkiem?

 

Jak rozmawiać z nastolatkiem?

Drodzy Rodzice,

okres dorastania to naprawdę wymagający czas – zarówno dla młodych ludzi, jak i dla Was. Nastolatek szuka siebie, podejmuje pierwsze poważne decyzje, mierzy się z emocjami, których sam jeszcze nie rozumie. Uczy się poprzez błędy, sprawdza granice, szuka swojego „Ja”. Czasem protestuje, nie słucha, podnosi głos, chce mieć rację za wszelką cenę. To nie dlatego, że jest „złośliwy” – on po prostu próbuje zrozumieć siebie i świat.

W takich momentach kluczem jest rozmowa. Ale nie byle jaka. Rozmowa, która rzeczywiście coś wnosi. Chciałbym podzielić się kilkoma wskazówkami, które – z doświadczenia – naprawdę działają.

Po pierwsze: mów krótko i konkretnie.

Nastolatek bardzo szybko zamyka się, kiedy czuje, że ktoś go ocenia. Zamiast:

„Musisz bardziej się starać”, „Znowu zrobiłeś źle” –

lepiej powiedzieć:

„Co się właściwie wydarzyło?”

„Jak mogę ci pomóc?”

Unikajmy ocen typu: „Przesadzasz”, „Nie masz powodu do stresu”. One nie pomagają. One bolą. I od razu ustawiają dziecko w trybie obronnym.

Po drugie: jedno pytanie wystarczy.

Kiedy pojawia się seria pytań, nastolatek czuje się jak na przesłuchaniu. Zadaj jedno, ale naprawdę go wysłuchaj. Nie poprawiaj, nie dopowiadaj, nie kończ za niego zdań.

To, że wysłuchasz, nie oznacza, że się ze wszystkim zgadzasz – oznacza tylko, że traktujesz go poważnie.

Po trzecie: granice są ważne.

Nawet jeśli dziecko protestuje, granice dają mu poczucie bezpieczeństwa. Nie muszą być narzucone „z góry”. Warto o nich porozmawiać.

Zamiast kary – konsekwencja. Np.:

„Jeśli dziś nie oddasz telefonu o 23:00, to jutro oddasz go godzinę wcześniej.”

Prosto, spokojnie, bez krzyków. To naprawdę działa.

Po czwarte: pozwól na błędy i wspieraj samodzielność.

Nastolatek nie nauczy się odpowiedzialności, jeśli wszystko będziemy robić za niego albo za każdym razem mówić mu, co ma zrobić. On uczy się dopiero wtedy, kiedy może spróbować sam – i tak, czasem źle wybierze. To normalne.

Kontroluj, ale zostaw przestrzeń. Pomagaj, ale nie wyręczaj.

I koniecznie doceniaj wysiłek, nie tylko efekt.

„Widzę, ile pracy w to włożyłeś” działa o wiele mocniej niż jakakolwiek nagroda.

Drodzy Rodzice, rozmowa z nastolatkiem bywa trudna, ale nie musi być walką. Czasem wystarczy spokojny ton, jedno pytanie i odrobina uważności, żeby otworzyć ważny dialog. A im więcej w tej relacji będzie zrozumienia i szacunku, tym łatwiej dziecku będzie przejść przez ten skomplikowany, ale piękny czas dorastania.

Jeśli mogę w czymkolwiek wesprzeć – jestem do Państwa dyspozycji.

Bibliografia ;

MacKenzie, R. J. (2010). Kiedy pozwolić? Kiedy zabronić?. Media Rodzina.

Trempała, J. (2011). Psychologia rozwoju człowieka. Warszawa. PWN.

 

Psycholog  Anna Radwańska

 

Konsultacja psychologiczna on-line

 Konsultacja psychologiczna

Dzień dobry 

Nazywam się Anna Radwańska. Jestem psychologiem, psychotraumatologiem, pedagogiem, pedagogiem specjalnym oraz terapeutką. Obecnie jestem w trakcie czteroletniego szkolenia  w nurcie terapii poznawczo–behawioralnej (CBT). Na co dzień pracuję jako psycholog w szkole ponadpodstawowej, wspierając młodzież i młodych dorosłych w radzeniu sobie z emocjami, relacjami, lękiem, depresją i wyzwaniami okresu dorastania.

Dodatkowo udzielam wsparcia osobom dorosłym, które zmagają się z trudnościami emocjonalnymi, stresem, niskim poczuciem własnej wartości lub potrzebą lepszego zrozumienia siebie.

W swojej pracy stawiam na uważność, empatię i indywidualne podejście do każdego człowieka. Ufam, że każdy ma w sobie zasoby, które – przy odpowiednim wsparciu – mogą pomóc w budowaniu satysfakcjonującego i pełnego równowagi życia.

Jestem autorką publikacji naukowych i artykułów popularnonaukowych, poświęconych tematyce dysleksji, terapii oraz rozwoju i wsparcia nauczycieli w pracy z uczniami  o zróżnicowanych potrzebach edukacyjnych. Regularnie uczestniczę w szkoleniach i konferencjach, aby nieustannie rozwijać swoje kompetencje i doskonalić warsztat terapeutyczny oraz dydaktyczny.

Rozwój zaczyna się od małych kroków, a odwaga, by poprosić o wsparcie, często staje się początkiem pozytywnej zmiany.

Jeśli czujesz, że potrzebujesz rozmowy, wsparcia lub chcesz lepiej zrozumieć siebie – zapraszam do kontaktu.

Zapraszam do kontaktu osoby, które chcą lepiej zrozumieć siebie, poprawić jakość relacji lub poradzić sobie z trudnościami emocjonalnymi.

Zapraszam do kontaktu poprzez formularz google lub na maila radwanscy2013@gmail.com - odpisuje zawsze bardzo szybko.

 

Aktywność fizyczna jako kluczowy czynnik prawidłowego rozwoju dziecka

 

Aktywność fizyczna jako kluczowy czynnik prawidłowego rozwoju dziecka

 

Na podstawie przeglądu literatury przedmiotu oraz obserwacji rozwoju dzieci w wieku przedszkolnym należy podkreślić, że aktywność fizyczna odgrywa kluczową rolę                                   w kształtowaniu harmonijnego rozwoju dziecka. Ruch sprzyja nie tylko zdrowiu somatycznemu, lecz także wspiera rozwój funkcji poznawczych, emocjonalnych oraz społecznych.

Okres przedszkolny jest czasem szczególnie wrażliwym na kształtowanie nawyków                               i zainteresowań. Dzieci w tym wieku wykazują znaczną plastyczność w zakresie uczenia się, co sprawia, że angażowanie ich w różnorodne formy aktywności ruchowej przynosi wymierne efekty rozwojowe. Badania dowodzą, iż uczestnictwo w zabawach ruchowych poprawia pamięć i zdolność koncentracji (Becker i in. 2014), a sam wiek przedszkolny sprzyja szybkiemu doskonaleniu zdolności poznawczych i motorycznych (Myer i in. 2015). Wyniki badań wskazują ponadto, że częste przebywanie na świeżym powietrzu oraz udział w zorganizowanych zajęciach ruchowych pozostają        w istotnym związku z gotowością szkolną, rozumianą jako zdolność do podjęcia wymagań edukacyjnych i społecznych (Duncan i in. 2007). Aktywność fizyczna wspiera rozwój funkcji wykonawczych – procesów poznawczych niezbędnych do planowania, samokontroli oraz realizacji działań ukierunkowanych na cel. Nie bez znaczenia pozostają kompetencje społeczne, takie jak zdolność współpracy, regulacja emocji czy rozumienie perspektywy zarówno swojej, jak i innych, które – obok funkcji wykonawczych – mają istotne znaczenie dla wyników edukacyjnych w perspektywie krótko-              i długoterminowej. (Becker i in. 2018). Należy podkreślić, że brak odpowiedniej aktywności fizycznej stanowi poważne zagrożenie dla prawidłowego rozwoju dziecka. Ograniczenie ruchu prowadzi nie tylko do obniżenia sprawności fizycznej, lecz także może skutkować trudnościami w zakresie koncentracji, regulacji emocji, kompetencji społecznych i językowych. Deficyt aktywności sprzyja również występowaniu licznych trudności somatycznych, takich jak osłabienie mięśni, obniżona wydolność organizmu, nadwaga, wady postawy czy zaburzenia koordynacji ruchowej. Słaba kondycja fizyczna i niewystarczający rozwój układu mięśniowo-szkieletowego mogą prowadzić do szybszej męczliwości dziecka, a w konsekwencji do obniżenia koncentracji i motywacji do nauki. Długotrwały deficyt ruchu sprzyja także nasileniu negatywnych konsekwencji nadmiernego korzystania z urządzeń ekranowych, co w efekcie może prowadzić do opóźnień w rozwoju poznawczym i emocjonalnym (Carson i in. 2017; Hinkley i in. 2012).

Wnioski:

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że systematyczna aktywność fizyczna w wieku przedszkolnym stanowi istotny czynnik rozwoju poznawczego, emocjonalnego i społecznego dziecka. Z tego względu wskazane jest, aby rodzice oraz nauczyciele przedszkolni tworzyli warunki sprzyjające codziennej aktywności ruchowej, zarówno w formie zorganizowanych zajęć sportowych, jak                    i spontanicznej zabawy na świeżym powietrzu.

 

Bibliografia:

Becker D.R., Grist C.L., Caudle L.A., Watson M.K., 2018, Complex physical activity, outdoor play, and school readiness among preschoolers, „Global Education Review”, vol. 5 (2).

Becker D.R., McClelland M.M., Loprinzi P., Trost S.G., 2014, Physical activity, self-regulation, and early academic achievement in preschool children, early education and development, vol. 25 (1),

Carson V., Rahman A.A., Wiebe S.A., 2017, Associations of subjectively and objectively measured sedentary behavior and physical activity with cognitive development in the early years, „Mental Health and Physical Activity”, vol. 13

Chruszcz, A., 2022, Czy Norwedzy wiedzą lepiej? Aktywność fizyczna jako podstawowa potrzeba i prawo dzieci, Ars Educandi 19/2022,

Duncan G.J., Dowsett C.J., Claessens A., Magnuson K., Huston A.C., Klebanov P., Pagani L.S., Feinstein L., Engel M., Sexton H., Duckworth K., Brooks-Gunn J., 2007, School readiness and later achievement, „Developmental Psychology”, vol. 43 (6).

Hinkley T., Salmon J., Okely A.D., Crawford D., Hesketh K., 2012, Preschoolers’ physical activity, screen time, and compliance with recommendations, „Medicine and Science in Sports and Exercise”, vol. 44 (3)

Myer G.D., Faigenbaum A.D., Edwards N.M., Clark J.F., Best T.M., Sallis R.E., 2015, Sixty

minutes of what? A developing brain perspective for activating children with an integrative exercise approach, „British Journal of Sports Medicine”, vol. 49 (23)

Psycholog, pedagog i terapeuta 

Radwańska Anna 

:)

Miesiąc temu, po trudnym dla mnie czasie. Dużo pracy, nauki, wyrzeczeń i poświęceń. Udało mi się obronić pracę dyplomową z psychologii z wyróżnieniem. 

Niebawem będą się ukazywać kolejne artykuły czy ćwiczenia, które będę wykorzystywać do pracy z pacjentami i moimi uczniami.

Pozdrawiam serdecznie Ania \

Światowy Dzień Walki z Depresją 23 lutego 2025

 

Światowy Dzień  Walki z Depresją 23 lutego 2025  - kilka słów na temat depresji, objawów oraz gdzie szukać pomocy. 

Dzień Walki z Depresją jest ważnym momentem, który ma na celu zwiększenie świadomości na temat tej choroby oraz wsparcie osób zmagających się z nią.  Według WHO na depresje cierpi aż 3,8 % całej populacji.  W Polsce około 1,5 miliona osób choruje na depresje. Zakłada się, że do 2030 roku depresja stanie się najczęściej występującą zaburzeniem na świecie.  

Czym jest depresja?

Depresja to poważna choroba, która wpływa na samopoczucie, myślenie oraz codzienne funkcjonowanie. To nie tylko chwilowy smutek, ale długotrwałe uczucie przygnębienia, które może prowadzić do utraty zainteresowań, zmęczenia oraz problemów z koncentracją, a w najgorszym wypadku do śmierci, samobójstwa.

Objawy depresji m.in. :

• Utrata radości z życia i zainteresowań, które wcześniej sprawiały przyjemność.
• Ciągłe uczucie smutku, pustki lub beznadziei.
• Problemy z koncentracją i podejmowaniem decyzji.
• Zmiany apetytu – nadmierne jedzenie lub brak apetytu.
• Problemy ze snem – bezsenność lub nadmierna senność.
• Uczucie zmęczenia i braku energii.
• Poczucie winy lub niskiej wartości.
• Myśli samobójcze lub samookaleczenia.

Jak pomagać osobie z depresją?

• Słuchaj bez oceniania – okazanie wsparcia jest ważniejsze niż rady.
• Zachęcaj do szukania pomocy – wsparcie psychologa lub psychiatry jest kluczowe.
• Bądź cierpliwy – proces zdrowienia wymaga czasu.
• Pomóż w codziennych czynnościach, jeśli osoba tego potrzebuje.

Gdzie szukać pomocy?

• Psycholog, psychoterapeuta  i  psychiatra – specjalistyczna pomoc w diagnozie i leczeniu.
• Telefony zaufania – w Polsce działa m.in. 116 123 (telefon wsparcia emocjonalnego).
• Grupy wsparcia – zarówno stacjonarne, jak i online. 
• Fundacje i inne fora wspierające osoby z depresją: www.thepresja.pl, www.isThis.org, www.stopdepresji.pl, www.forumprzeciwdepresji.pl
• Ważne telefony

 (22) 484 88 01 Antydepresyjny Telefon Zaufania
(22) 594 91 00 Antydepresyjny Telefon Forum Przeciwko Depresji

116 111 Telefon zaufania dla dzieci

Mity na temat depresji:

• "Weź się w garść" – depresja to choroba, nie kwestia słabej woli.
• "Tylko słabi ludzie chorują na depresję" – choroba ta może dotknąć każdego, niezależnie od siły charakteru.

Dlaczego warto rozmawiać o depresji?

Rozmowa pomaga przełamywać tabu i stereotypy związane z chorobą psychiczną. Uświadamianie, że depresja jest chorobą wymagającą leczenia, a nie oznaką słabości, może zachęcić osoby cierpiące do szukania pomocy.

Warto pomagać.